فرق کرده ای با آن روزهایت

و حالا نمیدانم این تفاوت مرا به تو نزدیک میکند و یا دور؟ 

و نمی دانم عاشق تر میشوم و یا نفرتی پنهان در خاکستر وجودم شعله ور میشود؟

فرق کرده ای.... و چه دلگیرم میکند تمایزی که مرا سرگشته و حیران میان تردید و وهمی از جنس نفهمیدنت رها میکند!

درمانده میشوم از ماندنت میان عشق بدل شده به عادت و تردید رفتنت به بهای عادت کنار من بودن.

و نمی دانم دلم باور میکند توی فرق کرده را یا تو، او را هم بلدی گیج کنی و تسلیم.....

تو فرق کرده ای! 

چشم هایت فاصله گرفته اند از چشمه ی حیا و در کدام بیابان بود که به امید سیرابی، روانه ی سراب نجابت شدی و بدرود گفتی تمام باوری را که باهم ساختیم؟ 

از کجا بود که روزی هزار بار بی رحمانه وجدانم را به پای دوست داشتنت سرزنش کردم و باز خسته و رنجور پس از این شکنجه ی ملول آور به سلول تنهایی ام بازگشتم و زخم های سوزناک خاطراتت را ترمیم نمودم و با درد، عهد کردم که زیر بار ضجر طاقت فرسای هیچ شکنجه ای سخن ز دوست نداشتنت نزنم و شاید اندکی از رحمت واسعه ی خالقی به ارث برم و با وجود تمام تفاوت های متناقض ز من ات، 

امید داشته باشم به اندک عشق درون قلبت به من، که شاید همان نور عشق به جاده ی رسیدن به من منتهی شود....

و تو .....

و تو کاش بدانی که چشم به راه جاده تا همیشه خواهم ماند تا بیایی و من دیگر مغموم تناقضی نباشم که من را از ما شدن با تو مایوس کند.........!

 

۲۰ فروردین ۹۴

۱۱:۴۲